Откако СДСМ одлучи дека на следните избори ќе оди со филозофијата „тимот што победува не треба (многу) да се менува“, ВМРО-ДПМНЕ исправно реши дека треба да се води од спротивната стратегија – „тимот што губи не треба повторно да се кандидира“!
Во таа смисла, и двајцата лидери на најголемите партии во Македонија ќе нема, отпосле, на што да се жалат: Заев „на терен“ истрчува со својата најсилна постава од најблиските, докажани соработници, со кои делеше добро и зло во последните пет-шест години; а на Мицкоски мора да му се симне „капата долу“, бидејќи на изборите излегува со „својот тим“ лојални првоборци, речиси сосема исчистен од „талогот“ на компромитираните изборни кадри на Груевски.
До тука завршуваат сличностите. Бидејќи, сега е сосема јасно дека изборниот „судир“, сосема адекватно, ќе се води на најзначајната македонска политичка тема, лајт-мотивот од последните три, а можеби и сто и три години: прозападните политики на левицата, наспроти отворено резервираниот однос на десницата кон Западот. Кај СДСМ на листите се сите „ѕвезди“ од успешната евро-атлантска агенда на земјава; наспроти сите „ѕвезди“ на опозицијата кои вложија силни и неуспешни напори тој пат да се блокира, со отворена заложба и за ревизија на Преспанскиот договор: од Силјановска Давкова и Дурловски, преку Милошоски, до опскурноста на еден Тарчуловски. Комплет, сосе тие кои ги нема, а покажуваа прозападна наклонетост кај ВМРО-ДПМНЕ.
Така доаѓаме до слична ситуација како за референдумот од 2018. Мицкоски отворено и без одвишни комплекси сега го предводи целиот спектар на патриотски, бојкотирачки сили во државата, а Заев е на чело на оние над 600.000 референдумски гласови кои застанаа зад Преспанскиот договор, а потоа и „тесно“ ја поразија Силјановска Давкова во трката за претседател со Пендаровски.
Целата колумна на Сашо Орданоски за Цивил Медиа на следниот ЛИНК
